Hindi na nararapat pang ilahad lahat ng pangako at lahat ng natupad ng nino mang umupo s pagka Pangulo ng Pilipinas.
Nangako ng kaayusan, kapayapaan, trabaho, edukasyon, sariling tahanan,pagkain sa bawat mesa ng masang Pilipino.

May ilang nakakakita ng kagandaan ngunit mas marami ang nakakakita ng kapalpakan at katiwaliaan.
Naghirap o naghihirap man ang bawat isang Pilipino, Hindi man natin ito ginusto, lalo namang hindi ginusto at gugustuhin ng Pamahalaan na mag hirap ang kanilang sinasakupan.

Ibinigay mo na ang kamay, pati ba nman braso ay aasahan?
Tama na magbigay ngunit ‘wag nating subuan.
Tama lang na humingi ngunit ‘wag maging tamad,
tumanggap ngunit ‘wag iasa sa kanila ang lahat.

Laging bukang bibig nating mga Pilipino na tayo ay may kalayaang magpahayag ng damdamin o saloobin. Ngunit ‘wag din nting kalimutan na tayo ay may kalayaan din na magtrabaho at magsumikap.
Marami mang kabataang nagugutom, marami din namang napapakain.
Di man sapat, ‘wag naman nating sabihing kulang.

Hindi sila umuupo sa pwesto para turuan ang mga Pilipino na maging tamad.
Isa rin po akong Pilipino, tumanggap ngunit masasabi kong hindi ako umaasa.
Kaylan na tayo nkuntento? At kaylan ba tayo makukuntento?.

Gusto ng pagbabago ngunit mismo ang bawat isang Pilipino hindi kayang magbago.
Tinulungan mo na, may nasasabi pa…